จะมาบอกกล่าวร่ำลาค่ะ

ว่าเดี๊ยนจำต้องหายหัวไปจากบล๊อกเป็นเวลาอย่างนานสุดก็ 2 เดือน

กองถ่ายอีกแล้ว...

ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิทั้งหลาย... งานคราวนี้ไม่ได้อยู่ฝ่ายดารา ยะฮู่ โห่ฮิ้ววววว

แต่เป็นล่ามให้สไตลิสต์ค่ะ... โอ้วววว ช่างเหมาะกับเดี๊ยนที่ซู้ดดดด จะไปสูบความรู้มาให้หมดเลย 5555

งานนี้รับมากะทันหัน วันนี้เพิ่งไปเยี่ยมกองมา (แต่ยังไม่ได้ทำงานนะคะ) ไปเจอข้อมูลที่มัน...

คุณโปรดิวเซอร์และพี่ทีมงานคนไทยพูดคุยถามนู่นถามนี่เดี๊ยนนิดหน่อยค่ะ คล้ายๆ เป็นการสัมภาษณ์งาน (ก็คงสัมภาษณ์และแต่ไม่เป็นทางการ) พอถามเกี่ยวกับตัวเดี๊ยนเสร็จ ก็เข้ามากระซิบ

คุณโปรดิวเซอร์ "เอ่อ... คือว่า... คนที่คุณต้องทำงานด้วย คือสไตลิสต์ที่อยู่ข้างนอกนั่นแหละครับ คือว่า... ชีเป็นคนที่พูดอะไรตรงๆ"

เดี๊ยน (ตาแป๋ว) "ค่ะ"

คุณโปรดิวเซอร์ "เอ่อ... คือเขาพูดตรงมาก... บางทีก็มากเกินไปน่ะครับ"

เดี๊ยน (ยังตาแป๋วอยู่ แต่จริงๆ เก็ตปัญหาตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว) "ค่ะ"

คุณโปรดิวเซอร์ "ขอให้เข้าใจด้วยนะครับ คือเราทุกคนก็มีปัญหากันทั้งนั้นแหละ ผมเคยบอกล่ามคนก่อนหน้านี้ว่าการเป็นล่ามต้องทำตัวให้เหมือนตุ๊กตา เขาพูดอะไรมาก็ล่ามไป ไม่ต้องไปสนใจว่าคนพูดจะอารมณ์เป็นแบบไหน แค่ล่ามให้เขาเข้าใจกันได้ก็พอ บางทีเขาทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็ไม่เกี่ยวกับเรา เราทำงานดีที่สุดแล้ว ทุกคนเคยโดนกันมาหมดแล้ว จริงๆ ชีไม่มีอะไรหรอก ก็ล่ามไปเถอะ แล้วให้มันจบที่ตรงนั้น ไม่ต้องเอามาคิดต่อ ถ้ามีปัญหาอะไร พวกเราเข้าใจ พยายามเข้านะ บลาๆๆ" (คำพูดไม่ตรงเป๊ะๆ หรอกค่ะ แต่ประมาณนี้)

เดี๊ยน (ยิ้มๆ... ชัดเลยอีแบบนี้ มิน่าล่ะ ติดต่อตรูมากะทันหัน) "ค่ะ จะพยายามค่ะ"

ตบหัวแล้วลูบหลังด้วยคำว่า "ที่ยกมาเนี่ยพูดกันไว้เผื่อกรณีที่แย่ที่สุด จริงๆ ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นหรอก"

จะให้เดี๊ยนทำใจไว้ล่วงหน้าล่ะสิ -*-

อืม... ปัญหาก่อนหน้านี้คือคุณป้าสไตลิสต์สินะ สงสัยคงวีนอะไรไว้มากจนล่ามคนก่อนทนไม่ได้ เลยลาออก (รึเปล่า ปะติดปะต่อเอาเอง)

โอ้วววว... ความท้าทายของงานนี้ =.="

เพราะเข้าไปกองถ่ายวันนี้ทำให้เดี๊ยนไม่ได้ไปต่อสู้กับตัวเองโดยการนั่งวิปัสสนาที่วัด แต่ดูเหมือนต่อจากนี้ไป 2 เดือน เดี๊ยนมีบททดสอบใหม่เข้ามาให้เอาชนะใจตัวเองแบบระยะยาวเลยนะนี่... งานนี้ กิน อยู่ หลับ นอนในกองถ่ายแบบไม่มีวันหยุดอีกแล้วครับทั่น

หลังจากพูดคุยกับโปรดิวเซอร์เสร็จ คุณพี่สาวที่ติดต่อกับเดี๊ยน (คนญี่ปุ่น) ก็เข้ามากระซิบกระซาบ

คุณพี่สาว "ต่อจากนี้พยายามเขานะคะ ถ้ามีอะไรลำบากใจล่ะก็ บอกได้ทันทีเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวพวกเราจะจัดการให้เอง"

เดี๊ยน "......................... (ยิ้ม) ค่ะ"

เหงื่อตก

นี่มันอะไรกันนี่

หลังจากออกจากห้องสัมภาษณ์นั้น ก็ได้พูดคุยกับพี่ล่ามที่มาทำแทนคนก่อน พี่บอกว่าได้รับงานมากะทันหันเหมือนกัน แต่ทำให้ได้แค่ 5 วันเท่านั้น (เดี๊ยนเริ่มทำงานวันจันทร์ ไปแทนที่พี่ล่ามคนนี้พอดี)

และก็ได้พูดคุยกับคุณสไตลิสต์คนนั้นอีกนิดหน่อย

ชีก็ต้อนรับขับสู้ ท่าทางใจดี เดี๊ยนเลยออกตัวไปว่า "เรื่องศัพท์เฉพาะหนูไม่โปรเท่าไหร่ มีอะไรก็แนะนำด้วยนะคะ"

ชีก็ตอบเดี๊ยนมาด้วยรอยยิ้มใจดีธุรกิจว่า "จะพยายามสื่อสารให้เข้าใจง่ายที่สุดนะคะ คนไทยดูสนุกสนานเวลาทำงานอยู่แล้ว จากนี้ไปมาทำงานกันอย่างสนุกด้วยกันนะคะ ฝากตัวด้วย..."

นี่เป็นการพบหน้ากันครั้งแรกค่ะ... การเผชิญหน้ากันด้วยรอยยิ้มเป็นเรื่องสุดแสนจะธรรมดาชิมิ ความจริงอันโหดร้ายจะเป็นเช่นไร เดี๊ยนจะได้พบในวันจันทร์ที่จะถึงนี้แล...

ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากเตรียมตัวศึกษาเนื้อหางาน และเตรียมใจใส่อุเบกขาให้เต็มถัง

แต่ก็โชคดีนะคะ คราวนี้ได้ทำงานกับคนไทยที่เคยเจอกันเมื่อเรื่องที่แล้วด้วย พอเปิดประตูเข้าไป หันมาทักทายชื่อเราแล้วรู้สึกใจชื้นจริงๆ

ไม่ลองก็ไม่รู้สินะ

อยากจะรู้เหมือนกันว่า เดี๊ยนจะเอาชนะตัวเองได้มากแค่ไหน... จะทำได้ตลอดรอดฝั่งรึเปล่า

ที่แน่ๆ... งานกองถ่าย... นอกจากอุเบกขา คงต้องเตรียมรักษาปอดให้ดีล่ะค่ะ เพราะทั้งคนเกาหลี และคนญี่ปุ่น สูบบุหรี่กันจัดมั่กๆ... โดยเฉพาะคุณสไตลิสต์คนนั้น (กองนี้มีทั้งเกาหลีและญี่ปุ่นค่ะ ผิดกับกองก่อนหน้านี้ที่มีญี่ปุ่นและฝรั่ง)

ดีท็อกซ์กันขนานใหญ่เลยล่ะทีนี้...