วันนี้ไปเปลี่ยนชื่อจริงมาค่ะ

ไม่มีอะไรตื่นเต้นมากมายหรอกค่ะ แค่อยากบ่นกันบล๊อกเหงา

ปกติเดี๊ยนเป็นคนภูมิใจในชื่อจริงของตัวเองมาก ใครทักอะไรก็ไม่คิดเปลี่ยน เพราะชื่อเดิมของเดี๊ยนมีเอกลักษณ์โดดเด่นไม่ซ้ำใคร เป็นอะไรที่เหมาะกับเดี๊ยนที่สุด (เดี๊ยนว่างั้นนะ)

แต่เหตุที่คราวนี้ตัดสินใจเปลี่ยนก็เพราะคนที่ทักคือพ่อซึ่งเป็นคนตั้งชื่อเดิมของเดี๊ยนนั่นแล

พ่อตั้ง... พ่ออยากเปลี่ยน... เดี๊ยนเลยจัดให้... ซะงั้น

แอบเสียดายชื่อเก่าเล็กน้อย แต่พ่อก็อยากได้ชื่อจริงที่คล้องกับชื่อเล่น ในขณะที่เพอร์เฟ็กชั่นนิสอย่างเดี๊ยนเริ่มวิตกจริตคิดชื่อใหม่อย่างเมามัน

เหตุที่คิดชื่อเองก็เพราะ ตอนแรกพ่อตั้งชื่อใหม่ให้ แต่ก็ดันมีตัวอักษรกาลกิณีอยู่ พ่อเลยบอกว่า งั้นเอาไปพลิกแพลงตัวอักษรเอาเองแล้วกัน... อ้าว พ่อ... ทิ้งกันซะงั้น เดี๊ยนก็เลยต้องมานั่งคิดหัวแตกเพราะอยากได้ชื่อแปลกๆ ไม่ซ้ำใคร แถมยังเข้าเว็บโหราพยากรณ์ต่างๆ เพื่อตรวจชื่อดักไว้ทุกๆ ตำรา กะว่า "หนูจะไม่เปลี่ยนอีกแล้ววววว"

สุดท้าย ได้ชื่อที่ค่อนข้างพอใจมา ให้พ่อเอาไปตรวจอีกทีเพื่ออนุมัติ จะได้ถือว่าพ่อตั้งให้ เป็นศิริมงคลแก่ชีวิตของคนเป็นลูก

กระทั่งวันนี้... พ่อพาเดี๊ยนไปเปลี่ยนชื่อค่ะ แต๊นแต๊นนนน กลายเป็นคนใหม่แล้ว... ขอโทษเจ้ากรรมนายเวรที่เปลี่ยนชื่อกะทันหันนะคะ ไว้จะทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ เดี๊ยนไม่ได้เปลี่ยนชื่อหนีเด้ออออ

ที่อำเภอ (เรียกซะต่างจังหวัดเลย... ในกรุงเทพเขาเรียกเขตกันใช่ป่ะ) หลังจากเสร็จกระบวนการเปลี่ยนชื่อเรียบร้อย ก็ต้องมาแก้สำเนาทะเบียนบ้าน และเปลี่ยนบัตรประชาชนใหม่ (เป็นอะไรที่เดี๊ยนกิ๊วก๊าวมาก เพราะไม่ชอบบัตรเก่าซึ่งเป็นสมาร์ทการ์ดเลย ไว้จะเอ่ยถึงในภายหลัง)

จริงๆ เดี๊ยนรู้สึกเหมือนไม่ใช่คนเดิมตั้งแต่พ่ออนุมัติชื่อแล้วล่ะค่ะ ไม่รู้ทำไม รู้สึกไปเองมั้ง... มันวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก หรือแม้แต่ตอนยื่นเอกสารเปลี่ยนชื่อวันนี้ ก็รู้สึกเหมือนมีสัมผัสแปลกๆ ที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้

พ่ออุตส่าห์เลือกวันเปลี่ยนเป็นวันนี้ให้เพราะเป็นวันธงชัย พ่อบอกว่าจะได้ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ (ไม่รู้ว่าใช้ได้กับการเปลี่ยนชื่อรึเปล่า... แต่... เห็นมั้ยคะ ความน่ารักของพ่อหลังจากเกษียณและไปเรียนดูหมอ)

ตอนถ่ายรูปบัตรประชาชน ก็โดนเจ้าหน้าที่ทัก "หน้าไม่เหมือนเดิมเลย"

เดี๊ยนก็... เอริ่ม... "สงสัยเพราะจัดฟันรึเปล่าคะ รูปหน้าเลยเปลี่ยนไป"

เจ้าหน้าที่เลยหันจอมาให้ดูรูปเก่ากับรูปใหม่ "นี่ไง ขนาดหน้าก็ไม่เท่ากัน ตรงนี้ก็ไม่ใช่"

ด้วยความที่เดี๊ยนเห็นหน้าตัวเองทุกวัน เลยดูไม่ค่อยออกค่ะว่ามันเปลี่ยนขนาดนั้นเลยเหรอ แต่พอสังเกตตรงสเกลในหน้าจอก็พอจะเห็นความแตกต่าง เพราะหน้าเก่าของเดี๊ยนมันกลมบ๊อกเหมือนหน้าเด็กมัธยมก็ไม่ปาน (จะบอกว่าตัวเองหน้าอ่อนล่ะซี่ โฮะๆๆๆ) แต่หน้าใหม่ของเดี๊ยนออกแนวเรียวขึ้นกว่าเดิม รึจะเป็นอานิสงค์ของการจัดฟันจริงๆ แต่เอ... มันไม่ใช่แค่นั้นค่ะ จมูกก็เปลี่ยน รูปปากก็เปลี่ยน ตาก็เปลี่ยน (แม้แต่สีผิวก็เปลี่ยน) ถึงจะดูมีเค้าว่าเป็นคนเดียวกันอยู่ แต่พอดูดีๆ แล้วอดใจหายไม่ได้เหมือนกันนะเนี่ย หนูป่าวไปผ่ามานะ ถ้ามีงบผ่าได้ขอผ่าตัดแปลงเพศเป็นผู้ชายดีกว่า เหอๆๆๆ

เจ้าหน้าที่เรียกคนอื่นๆ มาดูด้วย "พี่ๆ... ลายนิ้วมือผ่านทั้งสองข้าง แต่หน้าไม่เหมือน"

เจ้าหน้าที่อีกคน "ก็ลองถ่ายใหม่สิ... แต่ถ้าลายนิ้วมือผ่านก็โอเคแล้วนะ"

เดี๊ยนแอบพยักหน้าหงึกๆ ในใจ... ใช่ค่ะ บัตรเก่ามันตั้งเกือบ 3 ปีที่แล้ว คนเราจะไม่ให้มีพัฒนาการอะไรเลยรึไงคะ

สุดท้ายเดี๊ยนก็ไม่ต้องถ่ายรูปใหม่ ได้บัตรประชาชนแบบแข็งมา เป็นรุ่นก่อนสมาร์ทการ์ด 1 รุ่น สุขหัวใจนะเอิงเงย

ที่ชอบบัตรรุ่นเก่าเพราะสมาร์ทการ์ดไม่มี "ครุฑ" ค่ะ

เดี๊ยนนับถือครุฑมาก เพราะท่านเป็นแหล่งกำลังใจในการติดต่อกับผู้ใหญ่ของเดี๊ยน ก่อนหน้านี้ที่ใช้บัตรสมาร์ทการ์ด เดี๊ยนเลยแก้เคล็ดแบบเพี้ยนๆ โดยการเอาธนบัตร เซ็นชื่อตัวเองตัวใหญ่ๆ ลงไปบนครุฑ แล้วพับใส่ซองเดียวกับบัตรประชาชน เวลาแลกบัตรคนก็คงงงๆ กัน แต่ช่วยไม่ได้ ก็เดี๊ยนจำเป็นต้องมีครุฑติดกายนี่นา

แต่ตอนนี้สบายใจแล้ว จะมีติดอยู่ในหัวใจนิดหน่อยก็ตรงที่รูปพอปรินต์ลงบัตรมา... อ๊ากกกก หน้าเหมือนคนต่างด้าวววว เกิดทำหาย ใครเก็บได้ต้องนึกว่าเดี๊ยนเป็นสาวไทยเชื้อสายมองโกเลียอย่างแน่นอน หน้าตาอาหมวยมองโกลมากกกกค่ะ จะจีนก็ไม่จีน บอกไม่ถูก (ปกติเดี๊ยนหน้าไทยนะคะ ถึงแม้ระยะหลังๆ เดี๊ยนโดนทักไว้หลายเชื้อชาติ แต่ในสายตาเดี๊ยนก็ยังรู้สึกว่าตัวเองหน้าไทยอย่างกุลสตรีศรีสยามของแท้และแน่นอนอยู่ดี)

เอาล่ะพรุ่งนี้.... หึหึหึ พาสปอร์ต... เป็นรายต่อไป

พาสปอร์ตเล่มแรกของเดี๊ยนรูปเหมือนสาวใต้เชื้อสายแขก... เล่มที่สองหน้าอินเตอร์ขึ้นมานิดกลายเป็นสาวเกาหลีได้ไงก็ไม่รู้... จะคอยดูเล่มต่อมาว่าจะเป็นพม่า หรือว่ามาเลเซียดี เหอๆๆๆ

แต่ที่แน่ๆ คนญี่ปุ่นที่เดี๊ยนเคยรู้จักชอบมาทักว่าเดี๊ยนเป็นลูกครึ่งไทยโปรตุเกส ไม่ก็อะไรแถบๆ นั้น... แถวเมดิเตอเรเนียน ไม่ก็ลาติน ในขณะที่เวลาไปออกจ๊อบคนไทยที่เพิ่งเคยเจอเดี๊ยนมักจะลังเลว่าเดี๊ยนเป็นคนญี่ปุ่นหรือคนไทยกันแน่

เฮ้อออออ... อยากภูมิใจอยู่หรอกนะ แต่... ในสายตาเดี๊ยนสวยแบบไทยไฉไลที่สุดนี่นา ชิมิเคอะ โฮะๆๆๆ

เอาเถอะค่ะ ก็ไม่แปลกอะไร เพราะญาติทางแม่เดี๊ยนก็มีหน้าฝรั่ง แม่เดี๊ยนก็หน้าลูกเสี้ยวตะวันตก (ถ้าแม่เดี๊ยนเกิดช้ากว่านี้ซักสามสิบกว่าปี แม่คงได้เป็นนางแบบแหงๆ เพราะหน้าแม่อินเทรนด์สุดๆ) ส่วนน้องสาวเดี๊ยน... รายนี้ไปไหนใครก็ทักว่าลูกแขกขาว หน้าชีประดุจตวง สาวิกา+พิงค์กี้+หยาดทิพย์ ราชปาล ผสมกัน สงสัยไอ้ปมด้อยเหล่านั้นมันคงเพิ่งผุดขึ้นมาตอนเดี๊ยนโตนี่ล่ะมั้ง โธ่... ไอ้เราก็เข้าใจว่าตัวเองเป็นสาวลาวอยู่ตั้งนาน =_="

จบเรื่องชื่อ... ภารกิจต่อไปคือ "ซื้ออาหาร"

พรุ่งนี้วันเกิดเดี๊ยนค่ะ พ่อก็เลยพาไปซื้อกับข้าวเพื่อใส่บาตรตอนเช้า เดี๊ยนตั้งใจแล้วว่าปีนี้เดี๊ยนจะทำอาหารใส่บาตรเอง (ถ้าพระท่านฉันไม่ได้ก็อย่าฝืนนะเจ้าคะ)

เหมือนเป็นคนใหม่ยังไงไม่รู้แฮะ เปลี่ยนชื่อใหม่ก่อนวันเกิด มีความตั้งใจใหม่ๆ เดือนนี้มีแผนเข้าวัดปฏิบัติธรรมอีกต่างหาก จริงๆ เดี๊ยนคิดมาหลายวันแล้ว ว่าจะบริจาคซีดีธรรมะให้กับห้องสมุดสำหรับผู้พิการทางสายตาด้วย แต่คิดไปคิดมา นั่นก็อยากทำ แต่ใจจริงอยากอ่านหนังสือธรรมะ ไม่ก็พระไตรปิฎกใส่เทปให้ด้วยมากกว่า ตัวเองจะได้ศึกษาไปด้วย พักนี้เป็นไรไม่รู้ค่ะ ถูกดูดเข้าหาศาสนา แต่ก็... สบายอุราจริงๆ นะเออ ชอบตัวเองแบบนี้ที่สุดเลย ไม่ขุ่นเคือง ไม่วุ่นวาย ทุกครั้งที่ได้ฟังธรรมเทศนา ทุกครั้งที่ได้นั่งวิปัสสนา ถึงแม้จะทำสมาธิได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่มันเหมือนเปลือกหนาต่างๆ ไม่ว่าจะเสื้อผ้า รูปร่างหน้าตา จริต รวมถึงกิเลสทั้งหยาบและละเอียด มันค่อยๆ ลอกออกไปทีละน้อย ถึงแม้จะสลัดออกได้ไม่ทั้งหมด แต่ของแบบนี้มันต้องอาศัยเวลา ความเพียร และสติสัมปชัญญะใช่มั้ยล่ะคะ

ใครสนใจเรื่องปฏิบัติธรรม หรือมีอะไรจะแนะนำก็แวะมาคุยกันในบล๊อกได้เด้ออออ

พรุ่งนี้พิเศษที่เป็นวันเกิด แต่จริงๆ แล้วคนเราเกิดและดับทุกวัน เพราะฉะนั้นต้องทำทุกวันให้เป็นพิเศษ เสมือนทุกวันเป็นวันเกิด เรื่องของเมื่อวานตายไปแล้วก็ให้จบไป... อนาคตจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ แต่ตราบใดที่เราอุตส่าห์ได้ครองร่างมนุษย์ มีโอกาสพัฒนาอยู่ ก็ต้องใช้ระยะเวลาในร่างนี้อย่างมนุษย์ ตั้งสติทุกเวลาเพื่อไม่ให้ตัวเองบั่นทอนความเป็นมนุษย์ด้วยกิเลสตัณหาและอวิชชา เพราะไม่รู้เหมือนกันว่า หลังจากเราตายไปแล้ว ชาติหน้าเราจะได้เป็นมนุษย์อีกหรือไม่

เอ็นทรีนี้แก้เบื่อแต่ยาวเอาเรื่องแฮะ.... -_-"

ขออภัย เขียนเพลินไปหน่อย นึกว่าไดอารี่