เข้าวัดเป็นว่าเล่น... จนมีเพื่อนแซวว่าบวชซะเลยดีมั้ย

บวชได้บวชไปนานแล้วค่ะ แต่ดันมีกรรมเกิดมาเป็นผู้หญิง 

ช่วงนี้กำลังพักใจจากอะไรบางอย่างอยู่ค่ะ

แต่ที่แน่ๆ กายเหมือนไม่ค่อยได้พัก

ไม่ได้ทำงานหนักหักโหมอะไรหรอกค่ะ เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า ที่ดินฝั่งตรงข้ามตอนนี้มีการก่อสร้างแล้ว

เดิมทีเป็นที่ดินของนักการเมืองคนหนึ่ง ปัจจุบันขายให้คนอื่น จากที่ดินว่างเปล่าและเงียบสงบ เลยมีการปรับหน้าดิน ตอกเสาเข็ม สารพัด...

เสียงดังมากค่ะ

แถมช่วงนี้เดี๊ยนดันนอนเกือบสว่าง ตื่นก็ปาเข้าไปบ่าย ช่วงเวลาในการนอนมันก็เลยมีแต่เสียง... เน้นอีกที... ดังมากกกกกก

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เดี๊ยนคงนอนไม่ได้ ตื่นขึ้นมาตาเป็นแพนด้า อารมณ์หงุดหงิดไปทั้งวัน แถมยังประสาทเสียกับมลภาวะทางเสียงแบบนี้อีก

มันมีที่มาค่ะ คือเมื่อก่อนเดี๊ยนเคยอยู่ท่ามกลางวงของลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กๆ และหลานๆ (ถึงตอนนั้นจะยังเด็กแต่เดี๊ยนก็มีหลานแล้วนะ ลูกของลูกพี่ลูกน้องอีกที) พวกเด็กๆ ก็จะเล่นของเล่นไม้ ที่เหมือนตอกตะปูไม่ก็ตอกรูปทรงต่างๆ ลงรู เวลาตอกเสียงไม้กระทบกันดังป๊อกๆๆๆ แล้วเด็กๆ เนี่ย ก็มือเบากันซะเมื่อไหร่ แถมเล่นในห้องแอร์ ปกติเดี๊ยนเป็นคนหูดีผิดปกติอยู่แล้ว ก็เลยได้ยินเสียงป๊อกๆ นั่นดังกว่าชาวบ้าน (แน่นอนว่าน้องหมาในห้องชิงเผ่นออกไปก่อนแล้ว) จำได้ว่าวันนั้นทรมานหูมากเลยค่ะ เด็กๆ เล่นตอกตะปูเนี่ย เสียงมันก้องอยู่ในหัว เพียงไม่กี่ป๊อกเดี๊ยนก็ปวดหัวถึงขั้นกุมขมับ และไม่กี่นาทีต่อมาก็... สลบอ่ะ แต่ดูเหมือนทุกคนจะคิดว่าเดี๊ยนหลับ เลยไม่ได้ใส่ใจ ยังคงป๊อกๆ กันต่อไป

หลังจากนั้นเป็นต้นมา เวลาเดี๊ยนได้ยินเสียงดังรบกวนประเภทเสียงก่อสร้าง เสียงตอกตะปู เสียงเครื่องจักร เดี๊ยนจะประสาทเสียมากๆ เลยค่ะ ทนไม่ได้ ปวดหัวเหมือนหัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ (เอ้อ แต่ตอนยิงปืนไม่เป็นแฮะ คงเพราะใช้สมาธิ)

แต่ตอนนี้... นอนหลับเฉยเลย สบายใจเฉิบ นั่นอาจเป็นอานิสงค์ของการเข้าวัดเข้าวาของเดี๊ยนก็เป็นได้

วัดไม่ได้รักษาอะไรหรอกค่ะ แต่ธรรมมะสอนให้เรารู้จักวางเฉย ไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งที่มากระทบประสาทสัมผัส

หากมีเสียงรบกวนก็ภาวนา "ได้ยินหนอ" รับรู้ว่าสิ่งนั้นเป็นเสียง แล้วจบกัน ไม่คิดต่อว่ามันคือเสียงอะไร ไม่คิดต่อว่ามันดีหรือเลวกับเราอย่างไร สุดท้าย มันก็ทำอะไรเราไม่ได้ เป็นแค่เสียงที่เกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไป

การคิดต่อถือเป็นกิเลสสินะคะ เมื่อไม่มีกิเลส ทุกข์ที่เกิดจากกิเลสนั้นก็ไม่อาจมากล้ำกรายเราได้

มันต่างจากการแกล้งนิ่ง แต่ในใจยังคงขวนขวาย ยังคงวุ่นวาย... นั่นคือการสร้างภาพค่ะ

สงบตั้งแต่ใจ

แม่ของเดี๊ยนน่ารักมาก แม่รู้ว่าเดี๊ยนปลาสากแหลกกับเสียงรบกวนสุดๆ เวลาอยู่บ้านเดี๊ยนชอบความเงียบสงัด ไม่ชอบอยู่ในห้องที่มีไอมนุษย์ของคนอื่น ดังนั้นแม่เลยอุตส่าห์ปูที่นอนอีกห้องหนึ่งที่ไม่ค่อยได้ยินเสียงก่อสร้าง แล้วปลุกเดี๊ยนให้ไปนอนที่นั่น ตอนที่รถคนงานมาถึง

เดี๊ยนก็หอบหิ้วหมอนไปนอน แต่จริงๆ ให้นอนห้องเดิมก็อยู่ได้ ไม่รำคาญแล้ว แต่ร่างกายได้พักอย่างเต็มที่รึเปล่าไม่รู้ พอถึงเวลาตื่นแม้นอนไม่พอก็ต้องตื่น เพราะชีวิตในวันใหม่ยังต้องดำเนินต่อไป

ถึงนอนไม่พอก็คงไม่หงุดหงิดแล้วล่ะค่ะ ไม่ประสาทเสีย ทำใจไว้แล้วว่า พอโครงบ้านขึ้นเมื่อไหร่ เสียงตอกตะปูอันทรมานหูกว่าตอกเสาเข็มก็จะมา เพราะฉะนั้น จะเสียงเครื่องจักร หรือเสียงตอกอะไร ก็ต้องอยู่ให้ได้ และต้องอยู่อย่างสุขภาพจิตดีด้วย เพราะที่นี่คือบ้านของเดี๊ยน เดี๊ยนหนีไม่ได้ เพราะฉะนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องคุยกับตัวเองว่าจะอยู่อย่างไรให้มีความสุข

แต่จะให้ดี เปลี่ยนเวลานอนซักทีคงดีกว่า ดีกับสุขภาพโดยรวมด้วย

ช่วงนี้เดี๊ยนมีความสุขมากค่ะ น่าแปลกนะ แค่เราปล่อยวางกับเรื่องเสียงแค่เรื่องเดียว เรากลับปลอดโปร่งขนาดนี้

อ้อ... ต้องขอบคุณพ่อด้วยสินะ

ตอนนี้พ่อเดี๊ยนกำลังศึกษาเรื่องดวงค่ะ

แอบสงสัยมานานว่าหลังจากพ่อเกษียณจะอยู่อย่างไร เพราะเมื่อก่อนเดี๊ยนกับพ่อไม้เบื่อไม้เมามาตลอด มีบางช่วงทะเลาะกันถึงขั้นร้องห่มร้องไห้

แต่หลังจากพ่อเริ่มเรียนดูดวง พ่อก็ปรับตัวขึ้นเยอะค่ะ ทั้งวิธีพูด เรื่องที่พูด จากเมื่อก่อนที่เดี๊ยนฟังแล้วรู้สึกเหมือนชวนทะเลาะเพราะทิฐิ ไม่ค่อยยอมฟังคนอื่น แต่เดี๋ยวนี้พ่อดูดวงให้ทุกคนในบ้านและเตือนเรื่องต่างๆ ด้วยความหวังดี

จริงๆ พ่ออาจจะไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลยก็ได้ แต่ใจของเดี๊ยนต่างหากที่เปลี่ยน... เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคนอื่น

แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณพ่ออยู่ดี

ท่ามกลางความวุ่นวายต่างๆ ของโลกนี้ ขอให้ทุกคนพบความสงบและความสุขของชีวิตนะคะ

สุขอยู่ที่ใจค่ะ (จะพยายามเตือนตัวเองด้วย)