Lies and Truth
music by Ken, words by hyde
translated by ++ r o s i f i x ++
.
ฉันมองไม่เห็นเธอทุกที...ทุกที
ร้องเรียกเธออยู่หลายครั้ง
ฉันหลงทางอยู่ในคำคืนนี้เสียแล้ว
.
ผู้แพ้ซึ่งหลับใหลอยู่ในตัวเธอคือคำโกหกที่ยังคงสงบปากสงบคำอยู่
มันระอุคุกรุ่นดุจไอร้อน ดุจไข้อ่อนๆ หวิวๆ ไม่ห่างไปไหน
.
...ฉันได้ลองสัมผัสปากแผลที่ยังคงสั่นระริกนั้นแล้ว
.
ฉันมองไม่เห็นเธอทุกที...ทุกที
ร้องเรียกเธออยู่หลายครั้ง
ทั้งที่อยู่เคียงข้างกันขนาดนี้ แต่ฉันก็ยังอยากเจอ... จนทนไม่ไหว
ต่อให้กอดรัดเธอจนร่างกายแทบแหลกสลาย
แต่ก็ยังไม่ถึงตัวตนของเธอ
.
...สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ สิ่งที่จะเยียวยาความเจ็บปวดได้คือความจริงงั้นหรือ?
สีภายนอกยามจันทร์ลับขอบฟ้านอกหน้าต่างนั่น ย้อมผิวของเธอให้ซีดจางลงทุกที
.
...ริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริกกำลังทำร้ายกันอยู่อีกครั้ง
.
ตกอยู่ในค่ำคืนทุกที... ทุกที
ไม่สามารถค้นหาความจริงได้อีกแล้ว
ทั้งที่เธอสำคัญต่อฉันยิ่งกว่าใคร แต่ความรู้สึกเชื่อใจเริ่มสั่นคลอน
ต่อให้กอดรัดเธอจนร่างกายแทบแหลกสลาย
แต่ก็ยังไม่ถึงตัวตนของเธอ
.
คนที่จุดชนวนให้เรื่องต่างๆ บิดเบี้ยว
จนเหมือนเขาวงกตที่ไร้ทางออกคือใครกัน?
.
ฉันเริ่มจะมองไม่เห็นเธอทุกที...ทุกที
ร้องเรียกเธออยู่หลายครั้ง
ทั้งที่อยู่เคียงข้างกันขนาดนี้ แต่ฉันก็ยังอยากเจอ... จนทนไม่ไหว
ต่อให้กอดรัดเธอจนร่างกายแทบแหลกสลาย
แต่ก็ยังไม่ถึงตัวตนของเธอ
.
ตกอยู่ในความจริงและการหลอกลวง
ไม่สามารถค้นหาความจริงแท้ได้อีกแล้ว
ทั้งที่เธอสำคัญต่อฉันยิ่งกว่าใคร แต่ความรู้สึกเชื่อใจเริ่มสั่นคลอน
ต่อให้กอดรัดเธอจนร่างกายแทบแหลกสลาย
แต่ก็ยังไม่ถึงตัวตนของเธอ
.
L'Arc~en~Ciel เป็นอีกวงหนึ่งที่เวลาฟังเนื้อเพลงแล้วต้องใช้จิตนาการอย่างสูง จนถึงขั้นอ่านเนื้อไม่ได้ ต้องฟังแล้วฉายภาพในหัวเป็นหนังอาร์ตสั้นๆ เรื่องหนึ่ง (แต่อย่างน้อยก็ยังง่ายกว่าเพลงของ Luna Sea นั่นแหละ เหอๆๆๆ)
Lies and Truth เจ็บแสบมากๆ เพราะเป็นการหลอกลวงที่แนบเนียนและแยบยลที่สุด เรียกว่า ร้ายลึกจริงๆ คำโกหกแบบ pure lies เมื่อถูกจับได้ ทุกอย่างก็กระจ่างว่าโกหก แต่การโกหกแบบ lies and truth มันจะมั่วไปหมดจนไม่อาจแยกออกมาได้ว่าสิ่งไหนจริงสิ่งไหนลวง ไม่แม้แต่จะเค้นคอเอาความจริงจากคนคนนั้น เพราะเขาเองก็คงเชื่อในคำลวงของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว
"กลางคืน" ในเพลงๆ นี้ก็เปรียบเหมือนกับความคลุมเครือ น่าเจ็บใจนัก ทั้งที่รู้ว่ามีทั้งความจริงและความลวงอยู่ในนั้น แต่กลับมองไม่เห็นว่าสิ่งไหนจริงสิ่งไหนลวง เคยตกอยู่ในภาวะแบบนี้บ้างมั้ย? ใครที่เคยจะรู้ว่ามันทั้งงง ทั้งสับสนไปหมด จะรักก็ได้ไม่สนิทใจ แต่จะเกลียดก็เกลียดไม่ลง ไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอเป็นแบบไหนกันแน่ อยากจะฟันธงว่าเธอโกหก แต่ก็ทำไม่ลง... เธออาจไม่ได้โกหกก็ได้!? แต่จะให้เชื่อก็เชื่อไม่ได้อีก เพราะมันรู้ว่าเธอโกหก เพียงแต่ไม่รู้ว่าโกหกอะไร
ความอึดอัดดังกล่าวมันร้อนรุ่มๆ อยู่ในใจอย่างในย่อหน้าที่ 2 นั่นแหละค่ะ เดือดก็ไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าควรจะเดือดอะไร แต่ก็ไม่มีใครทนเย็นใจได้ถ้ารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก
ฉันชอบเพลงนี้มากๆ ปิ๊งตั้งแต่แรกฟัง ตั้งแต่ได้ยินทำนอง มันกระชากหัวใจสุดๆ
โดยเฉพาะท่อนที่บอกว่า "ต่อให้กอดรัดเธอจนร่างกายแทบแหลกสลาย แต่ก็ยังไม่ถึงตัวตนของเธอ"
เขาอยู่ตรงหน้าเราแท้ๆ เราน่าจะรู้จักเขาดีแท้ๆ แต่จู่ๆ มาวันหนึ่งเกิดไม่แน่ใจขึ้นมาว่าเขาเป็นใคร เขาเหมือนเป็นคนอื่น ตัวจริงของเขาคือคนที่อยู่ตรงหน้าเรา? หรือคนที่เคยเป็นเขาในอดีต? หรือเป็นอีกคนที่เราไม่เคยพบไม่เคยเห็นไปเลย? หรืออาจจะเป็นทั้งหมด?
แล้วเราล่ะ ยอมรับความจริงแค่ไหน?
ถ้าค้นพบความจริงแท้ของทุกสิ่งแล้ว... เราอาจไม่มีคนคนนั้นอีกแล้วก็ได้
ควรจะเลือกทางไหน? ยอมสูญเสียเธอเพื่อรักษาความจริง? หรือรักษาเธอแล้วยอมรับทั้งความจริงและการหลอกลวงที่เป็นเธอ?
++ r o s i f i x ++
First published: 11 Nov 2006 @ http://rosifix.exteen.com/
