โอ้ววว เปิดบล๊อกมาเหม็นโฉ่ เดี๊ยนดองได้โล่ห์จริงๆ ค่ะ
เรียกได้ว่าถ้าไม่ได้ไปตามเด็กๆ ก็คงไม่ได้อัพกันล่ะ
ช่วงนี้ชีวิตเรื่อยๆ แบบไม่มีเวลาค่ะ งงมะ? คือมันไม่ได้ยุ่งเหยิงวุ่นวายแบบตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต แต่ก็จัดเวลาไปนู่นมานี่ยากนิดนึงอ่ะ และเริ่มมีงานเข้ามาอีกแล้ว แต่ยังไม่มาก ยุ่งแบบมีเวลาหายใจหายคอ และไม่ต้องวิ่งรอกทำอะไรอย่างรีบร้อนค่ะ
เข้าเรื่องดีกว่า
เมื่อวานพาเพื่อนญี่ปุ่นไปดู The Closer Golf Mike ที่ชลบุรีมาค่ะ
เรียกว่าพาไปแหละถูกแล้ว เพราะเดี๊ยนไม่ได้ตั้งใจแต่ต้นว่าจะไป พอดีบัตรที่กรุงเทพเต็ม ตอนนั้นอยากให้เพื่อนได้ไป เลยจัดการทางชลบุรีให้ ตัวเองเลยต้องไปด้วย (พูดจาน่าหมั่นไส้เนอะ) ถามว่าอยากไปดูมั้ยก็อยากไปดูค่ะ แต่ถ้าไม่มีเพื่อนญี่ปุ่นไปเดี๊ยนก็คงไม่ไปอ่ะ เพราะติดซ้อมละครและต้องเริ่มแปลงานบางส่วนแล้ว อีกอย่าง ชลบุรีมีแววกลับบ้านดึก ซึ่งการไปเป็นกรุ๊ป ถ้าถึงคราวซวยกลับบ้านช้าจริงๆ ล่ะก็ คอนที่กรุงเทพเดี๊ยนก็จะพลอยอดน่ะสิคะ เมื่อวานขากลับเลยทำเวลานิดหน่อย แต่ก็นะ... การไปเป็นกลุ่มมันมีเรื่องต้องทำใจจริงๆ แหละ โชคดีที่มาถึงกรุงเทพยังพอมีรถกลับบ้าน (ถึงต้องต่อหลายทอดก็ตาม) โดนบ่นนิดหน่อย แต่ตราบใดที่ไม่ถึงกับต้องนั่งแท็กซี่คนเดียวดึกๆ ดื่นๆ หรือถึงบ้านหลังเที่ยงคืนก็นับว่ายังพอถูไถ (ชีวิตนางซินโดยแท้ ขาดแต่รองเท้าแก้วกับเจ้าชายรูปงาม T^T)
เอ็นทรีนี้จะเรียกว่าเล่าหรือประเมินดีล่ะ... บอกไม่ถูกแฮะ เดี๊ยนเริ่มรู้สึกว่ามาตรฐานคอนเสิร์ตในใจตัวเองเริ่มโหดขึ้น การวิจารณ์ผลงานก็เอาใจศิลปินน้อยลง มันไม่เกี่ยวกับว่ารักเด็กน้อยลงรึเปล่า แต่แค่คิดว่าพวกเขาเป็นมืออาชีพมานานแล้ว สิ่งที่จะรักษาชื่อเสียงของตัวเองให้ได้อย่างสมศักดิ์ศรีคือความสมบูรณ์ของผลงาน (แต่ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบนะ) และที่สำคัญ หลายๆ คนก็ผ่านตาฝีมือเด็กๆ มามาก อะไรดีอะไรไม่ดีมันก็เห็นๆ กันอยู่ ทู่ซี้อวยกันไปมีแต่ทำให้หมั่นไส้ตัวเอง เลี่ยนเองก็เท่านั้นอ่ะ
อย่างไรก็ตาม เดี๊ยนไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ และไม่ใช่มาตรฐานสากล ฟีดแบ็คไปตามความรู้สึกตัวเองเท่านั้นนะคะ (ยังไงก็ฟีดแบ็คไปไม่ถึงเจ้าตัวอยู่แล้วล่ะ ฮ่าๆๆ)
ก่อนอื่น ขอบคุณทางเพียวริคุมากค่ะ สำหรับความช่วยเหลือต่อแฟนคลับในเรื่องต่างๆ โดยเฉพาะต่อเพื่อนชาวญี่ปุ่นของเดี๊ยนเมื่อวาน ขอบคุณคุณจือ ณ เพียวริคุค่ะ ขอบคุณพี่สาวแฟนคลับสุดสวยที่ช่วยประสานด้วย หลายครั้งที่เดี๊ยนเคยถามตัวเองว่า ศิลปินที่รักของเดี๊ยนมีแฟนคลับ... ไม่สิ แฟนเพลงคอยสนับสนุนมาตลอด แล้วพวกเขาสนับสนุนแฟนเพลงของพวกเขาอยู่รึเปล่า เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ศิลปินโชคดีนะ ที่มีทีมงานดีๆ ของสปอนเซอร์คอยสนับสนุนแฟนคลับของพวกเขา บางทีเดี๊ยนก็รู้สึกมึนงงตาลายคล้ายจะเป็นลมต่อกิจกรรมของเพียวริคุบ้าง แต่มันไม่ใช่ประเด็นอ่ะ เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่สัมผัสได้จากทีมงานเพียวริคุคือความจริงใจต่อแฟนเพลงอ่ะ เมื่อให้ใจมาเดี๊ยนก็ให้ใจตอบอยู่แล้ว แฟร์ๆ ค่ะ ยิ่งเมื่อวานได้คุยกับคุณจือนิดหน่อย ก็รู้สึกว่าคุณจือเอ็นจอยกับแฟนเพลงกอล์ฟ-ไมค์จริงๆ ไม่ใช่แค่มองในฐานะลูกค้า ขอบคุณอีกครั้งนะคะ มีสปอนเซอร์ดีๆ แบบนี้ ค่อยมีกำลังใจติดตามศิลปินต่อแฮะ
ตอนบ่ายโมงกอล์ฟ-ไมค์แจกลายเซ็นที่บิ๊กซีศรีราชาค่ะ มาแป๊บเดียวแหละ แจกอย่างว่อง เนื่องจากต้องไปเตรียมตัวให้ทันคอนเสิร์ตตอนห้าโมงเย็น
เดี๊ยนไม่ได้เข้าไปหรอกค่ะ มองห่างๆ เพราะให้ผู้โชคดีแค่ห้าสิบกว่าคนที่ซื้อเพียวริคุมากที่สุด ประมาณนั้น...
พูดถึงตัวคอนเสิร์ตบ้างดีกว่า...
เอาโดยรวมเลยนะ... ไม่ค่อยเต็มร้อยอ่ะ ถ้าถามว่าชอบหรือสนุกมั้ย ก็อยู่ในระดับ "สนุกดี" "ประทับใจดี" ค่ะ
เพราะคาดหวังรึเปล่านะ? รู้สึกว่าตอนคอนเสิร์ตใหญ่ที่จัดรอบเดียวมันสุดยอดกว่านี้เยอะ ไม่ใช่เรื่องโปรดักชั่นนะคะ แต่เป็นเรื่องของพลังและความเต็มที่ของศิลปินอ่ะ
เปิดคอนขึ้นมาด้วยเพลง Let's Get Down กับ Inspiration ถามว่าเจ๋งมั้ย ตอบว่าเจ๋งมาก แต่เจ๋งด้วยรูปแบบ ส่วนพลังในการแสดงยังโหวงๆ นิดหน่อย ขนาดเดี๊ยนนั่งใกล้เวทียังรู้สึกไม่ค่อยเข้าถึง ทั้งที่ปกติต้องลุกขึ้นมาแดนซ์ตั้งแต่เพลงแรกแล้ว (และคอนคราวนี้เดี๊ยนก็ไม่มีช่วยศิลปินค่ะ ดูแบบเอาอารมณ์ตัวเองเป็นหลักล้วนๆ ไม่รู้ว่าติดนิสัยมาจากการซ้อมละครโดยไม่รู้ตัวรึเปล่า ไม่ถึงก็ไม่ทำ เพราะมันจะนำไปสู่ภาวะเฟคไม่รู้ตัว เดี๋ยวนี้อ่านความรู้สึกและอารมณ์ตัวเองได้ชัดเจนและละเอียดขึ้นกว่าเมื่อก่อนแฮะ ซึ่งมีทั้งข้อดีและไม่ดีล่ะ) เดาว่าศิลปินอาจยังจูนพลังไม่เข้าที่ หรืออาจกั๊กพลังไว้ให้ถึงท้ายคอนเสิร์ต เพลงแรกเลยเลยโดนแว่นหลอดไฟขโมยความเด่นไปเต็มๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่เดี๊ยนแอบเสียดายนะ
พลังดรอปอย่างต่อเนื่องเพราะตามด้วยเพลงช้าค่ะ เพลงคิดถึง (ก่อนหน้านี้มีอะไรรึเปล่านะ คือพอพลังไม่พอ เดี๊ยนก็ไม่โฟกัสแล้วไง... โห ช่างเป็นประสบการณ์ตรงกับที่ซ้อมละครเป๊ะๆ เลยแฮะ ประจักษ์แจ้งมากเลยอ่ะ) ทั้งที่เป็นเพลงที่เดี๊ยนชอบมาก แต่คอนเสิร์ตก็เหมือนหนังอ่ะ ถ้า 5 นาทีแรกดึงคนดูไม่ได้ นาทีต่อไปมันก็ฟื้นยากขึ้นแล้ว แต่ถามว่าประทับใจมั้ย ก็ประทับใจในฐานะเพลงที่ชอบ ศิลปินที่ชอบนะ บางครั้งรู้สึกไม่ค่อยชอบการใช้เสียงของกอล์ฟอยู่เป็นห้วงๆ ด้วยอ่ะ
เพิ่งมาเริ่มอินก็ตอนที่แบ่งข้างแล้วแข่งกันนี่แหละค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนโดนปล่อยเกาะแล้วจู่ๆ ก็มีคนมาช่วยเข้าฝั่ง โชคดีที่เป็นการแสดงที่คนดูมีส่วนร่วมเต็มๆ มันเลยกู้ความสนุกของเดี๊ยนกลับมาได้ กอล์ฟ-ไมค์แบ่งข้างกัน แล้วแข่งว่าคนดูข้างของใครร้องเต้นได้สะใจกว่ากัน ทั้งที่มันเรียบง่ายมาก แข่งกันธรรมด๊าธรรมดา แต่เดี๊ยนชอบทุกอย่างเลย เพิ่งรู้สึกว่ามาดูกอล์ฟ-ไมค์ก็ตั้งแต่ตอนนี้นั่นแหละ แถมเจ้ากอล์ฟก็น่ารักอ่ะ เพลงสุดท้ายน้องชายทำยึกยักไม่ยอมร้องซักที คนพี่เลยลงไปนอนเอกเขนกรออยู่กับพื้น โอยยย เจ้ากระต่ายขาวของป้า...
อ้อ พอดีเป็นวันฮัลโลวีน เลยเอาเขาไฟมาใส่ เดี๊ยนกรี๊ดแตกตั้งแต่เจ้ากอล์ฟคาดผมเปิดเหม่งขึ้นไปแล้ว โอยยย จะเป็นลม ความโมเอะจงเจริญ!!!
จากนั้นก็เล่นเวฟ (ล่ะมั้ง) บอกตรงๆ ค่ะ อันนี้ไม่เวิร์คอย่างแรง และน่าเสียใจที่ถูกนำมาใช้อีกครั้งภายหลัง น่ารักอยู่อย่างเดียวตรงที่พี่น้องควงแขนกันวิ่งอ่ะ แต่ถ่ายรูปไม่ทัน งุงิ -*-
ตามด้วยของขวัญคือการแสดงเดี่ยวของทั้งคู่
อยากจะบอกว่าตรงนี้แหละค่ะ จุดที่พีคเกือบที่สุดของคอนในคราวนี้
หนูไมค์ออกมาอย่างเรนอ่ะ... ป้าจะเป็นลม... หนูไมค์เป็นผู้ชายที่เหมาะกับเสื้อกล้ามที่ซู้ดดด บอดี้งามงดหมดจดจริงๆ เดี๊ยนเพิ่งรู้สึกว่าหนูไมค์ (แรด) เต็มที่ก็ช่วงนี้แหละ แต่ผิดหวังอยู่จุดเดียว นั่นคือตอนหนูไมค์ถอดเสื้ออ่ะ จะว่าไงดี... ตอนไปดูรูปถ่ายคอนจังหวัดอื่นแล้วอ่านคำบรรยายมันช่างโฮกกกกเสียนี่กระไร แต่พอมาดูจริงๆ แล้ว วินาทีที่หนูไมค์ถอดเสื้อ เดี๊ยนรู้สึกว่ามันจงใจเกินไป มันยังไม่ถึงจุดที่น่าจะถอดเสื้อได้อ่ะ ตอนที่ไมค์ถอดเหมือนมีสคริปต์ลอยเข้ามาในหัวเดี๊ยนว่า "เต้นท่านี้ เดินมาหน้าเวที มือข้างซ้ายจับชายเสื้อเลิกขึ้นไป ข้างขวาตามมาติดๆ แล้วยกแขน ถอดเสื้อออกมาให้พ้นตัว ยัง... ยังไม่พ้น เสียเซ้วนิดหน่อย ออกแระ โยนลงไปหน้าเวที (เสียงคนกรี๊ด <<< อย่างคาดหวังมากๆ) โพสท่า แล้วเต้นต่อ" จากนั้น... ดิ่งวูบเลยค่ะ... อารมณ์อ่ะนะ เดาว่าทำมาหลายรอบแล้วเลยไม่สดรึเปล่า และด้วยความที่จงใจให้เป็นไฮไลต์ เลยรู้สึกได้ค่อนข้างชัดอ่ะ สำหรับเดี๊ยนกล้ามงามก็ไร้ความหมายได้ ถ้าการนำเสนอผิดเพี้ยนไป ในทางกลับกันนะ ถ้าเป็นหนูไมค์ตัวผอมๆ แบบเมื่อครั้งยังวัยละอ่อนขึ้นมาแสดงอะไรก็ได้บนเวที อาจไม่ต้องเจ๋งมาก แต่ถ้าอารมณ์มันถึงกับการถอดเสื้อล่ะก็ ก้างก็ก้างเถอะค่ะ เดี๊ยนจะกรี๊ดขาดใจอย่างแน่นอน สรุปแล้วเดี๊ยนตะลึงตอน 07SHOW (ซึ่งไม่ได้ถอดเสื้อ) มากกว่า
ต่อด้วย tribute to MJ ของเจ้ากอล์ฟ
อืม... ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ ในฐานะแฟนเพลง MJ และแฟนเพลงกอล์ฟนะ เดี๊ยนรู้สึกว่ากอล์ฟกั๊กอ่ะ จำได้ว่าเมื่อก่อนกอล์ฟเคยเต้นโชว์เล่นๆ ในรายการ แม้จะสั้นๆ แต่ดูสนุกกว่านี้มาก คราวนี้กอล์ฟเอามาแต่ท่าเต้นอ่ะ ยังได้มากกว่านี้อีกกอล์ฟ เชื่อเจ๊ ได้มากกว่านี้จริงๆ แต่ไม่รู้ว่ากอล์ฟกลัวเหนื่อยรึเปล่า สาเหตุอีกอย่างก็คือ เพลงที่เอาหลายๆ เพลงมาต่อกัน แต่ละท่อนมันสั้นมาก และมันเป็นเพลงที่คนส่วนใหญ่รู้จัก ติดหู และชื่นชอบ มันเลยแย่งความสนใจกันเองค่ะ แต่มันแย่งกันได้ไม่สุด อารมณ์มันเลยไปได้ไม่สุดเช่นกัน เหมือนตัดต่อเอาหนังดังๆ มารวมกัน แต่หาไคลแม็กซ์ของสิ่งที่จะเล่าไม่ได้ พอกอล์ฟเต้นจบมันก็เลยเกิดความรู้สึกสุดท้ายว่า "แล้วไง?" อ่ะ จริงๆ ดูโดยภาพรวมก็เห็นเรื่องราวที่กำลังเต้นอยู่นะ แต่มันไม่ถึงอ่ะ มันยังได้อีกกอล์ฟ ถึงจะบอกว่าอุทิศให้ MJ แต่ก็ไม่ใช่การพยายามให้เหมือนนะกอล์ฟ สิ่งสำคัญที่เจ๊ได้ยินจากคำพูดของกอล์ฟบนเวทีหลังจากเต้นเสร็จคือ "แรงบันดาลใจ" ไม่ใช่เหรอ ถึงจะบอกว่าเป็นการแสดงไมเคิล แจ็คสันไม่ว่าจะคัฟเวอร์ หรืออะไรก็ตาม แต่คนเต้นคือกอล์ฟ เอาเสน่ห์ของตัวเองออกมาหนุนแรงบันดาลใจ จะทำให้การแสดงชุดนี้มีพลังกว่านี้ เจ๊เชื่อ (เหมือนตอนซานิร้องเพลง BAD อ่ะ เดี๊ยนหลงไปเลย ขนาดดูทางทีวีด้วยนะ)
จากนั้นกอล์ฟก็ร้อง MY SUPER STAR แล้วไมค์ก็ออกมาร้องเพลง YOU คู่กับพิ้งกี้
พิงกี้น่ารักมากค่ะ แต่ไมค์... เอ่อ หื่นมากอ่ะ เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ค่อดๆ ณ จุดนี้ มองแต่พิ้งกี้เลยอ่ะ ทั้งที่พิ้งกี้ไม่ได้เป็นนักร้องอาชีพ และเดี๊ยนเป็นผู้หญิง แต่การแสดงของพิ้งกี้ดึงดูดสายตากว่าไมค์เยอะเลยอ่ะ ขอโทษนะหนูไมค์ ณ จุดนี้ แพ้แล้วลูก เอาหื่นเข้าสู้อย่างเดียว มันก็โดนฆ่าแบบนี้แหละ เหอๆๆ พิ้งกี้เขาร้องเพลงสื่อสารกับคนดู แต่เจ้าไมค์สื่อแต่กับพิ้งกี้ เอาเหอะลูก อยากทำอะไรก็เชิญ เหอๆๆๆ (สมควรแล้ว ขอบอก โฮะๆๆๆ หัวเราะอย่างสะใจที่ศิลปินโดนแขกรับเชิญขโมยซีน <<< ไม่ได้พูดในฐานะแฟนคลับนะ เพราะแน่นอนว่าแฟนคลับใครก็คงดูคนนั้นอยู่แล้วอ่ะ)
จากนั้นหนูไมค์ก็ปล่อยเวทีให้พิ้งกี้... เสร็จสาวสิเจ้าคะ หลงรักพิ้งกี้ไปเลยอ่ะ เดี๊ยนไม่ได้เต้นตามนะ นั่งมองเฉยๆ แต่นั่นแหละ ที่นั่งมองเพราะสนุกไง มองอย่างตั้งใจ แค่นี้ก็เพลินแล้ว พิ้งกี้ไปออกอัลบั้มเถอะลูก เสน่ห์แพรวพราวสุดยอด มันออกมาหมดเลย ทั้งการเคลื่อนไหว เล่นหูเล่นตา ออกมาจากข้างในอย่างธรรมชาติมากๆ อ่ะ ณ จุดนี้ พิ้งกี้สวยแบบไม่ต้องพึ่งใบหน้าเลยอ่ะ เธอเกิดมา born to be จริงๆ ตอนแรกไม่ค่อยชอบเสียงพิ้งกี้เพลง YOU เพราะมันฟังแหลมแปลกๆ ด้วยความที่ร้องเพลงคู่คีย์อาจไม่ค่อยตรงกับที่เปล่งเสียงให้สบายที่สุด แต่พอตับไตไส้พุง โอยยย ชอบอ่ะ เหมือนไม่ใช่คอนเสิร์ตกอล์ฟ-ไมค์ไงไม่รู้แฮะ (เอ๊ะ ยังไง อิป้านี่)
เอาเป็นว่าพิ้งกี้เป็นอีกช่วงที่เดี๊ยนชอบที่สุด และก็นึกขึ้นมาได้ว่า อืม... น้องเขาเคยเป็นแขกรับเชิญคอนเสิร์ตพี่เบิร์ดนี่นา ใช่แล้ว อารมณ์พิ้งกี้เหมาะกับคอนเสิร์ตพี่เบิร์ดมากกว่าคอนเสิร์ตกอล์ฟ-ไมค์อ่ะ
ช่วงท้ายเพลงตับไตไส้พุงมีกอล์ฟ-ไมค์มาแจมค่ะ จบน่ารักดีนะ แต่คงน่ารักกว่านี้ถ้ามันได้อารมณ์นะ คือช่วงท้ายกอล์ฟ-ไมค์ต้องโผเข้ากอดพิ้งกี้ แต่สาวเจ้าหลบทันมาโพสน่ารักในกรอบหัวใจด้านหน้า ทำให้พี่น้องต้องกอดกันเอง แต่ที่เดี๊ยนสัมผัสได้ตอนนั้นคือ... สคริปต์ค่อดๆ มันเลยเจื่อนๆ อยากจะกรี๊ดจิ้นวายตอนกอล์ฟ-ไมค์กอดกันก็กรี๊ดไม่ออก จริงๆ แล้วเป็นช็อตที่เดี๊ยนน่าจะลุกพรวดขึ้นมาแล้วโหยหวนว่า "น่าร้ากกกก" แต่อารมณ์มันไม่ได้เลยค่ะ ตาเลยไปโฟกัสพิ้งกี้ และในเขตสายตาก็เห็นว่าสองหนุ่มเขาก็ผละออกจากกันเกือบทันทีแบบไม่ต้องมีโพสจบ เมื่อวานเห็นเพื่อนๆ ถ่ายรูปช็อตนี้ได้ แอบคิดในใจว่า เก่งอ่ะ ถ่ายทันด้วย (ยิงกันมือระวิงล่ะสิ อิอิ)
พิ้งกี้ออกมาไม่กี่นาที แต่ขโมยซีนจริงๆ ให้ตายเหอะ เหอๆๆ
และแล้วก็ถึงจุดที่เดี๊ยนชอบที่สุดของคอนเสิร์ตนี้
กอล์ฟออกมาร้องเพลง "ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน" ของดา เอ็นโดรฟินค่ะ
โชว์นี้ไม่ใช่โชว์ที่เจ๋งที่สุดในคอนเสิร์ตก็จริง แต่เป็นโชว์ที่สุดยอดที่สุดในความรู้สึกเดี๊ยนเลยอ่ะ กอล์ฟร้องเป็นเวอร์ชั่นกอล์ฟ ที่สำคัญก็คือ เป็นช่วงที่เดี๊ยนรู้สึกผ่อนคลาย สบายสุดๆ เลย แล้วก็อินสุดๆ ด้วย พอท้ายๆ เพลงเริ่มน้ำตาไหลไม่หยุดแระ ทำไงก็ไม่หยุดอ่ะ แต่ก็ปล่อยอารมณ์ไปตามเพลงเรื่อยๆ กอล์ฟเป็นคนที่มีเสน่ห์มากเวลาที่ร้องเพลงแล้วมันเข้าไปถึงหัวใจอ่ะ มาฆ่าเจ๊ให้ตายเถอะกอล์ฟ เจ๊ชอบช่วงนี้มาก emotion ถาโถม รู้ตัวมั่งมั้ยเจ้ากระต่ายขาว!
เคลิ้มไปเรียบร้อย จบด้วย "ขอบคุณที่รักกัน" ค่ะ
จากนั้นไมค์ก็มาเทคโอเวอร์เวทีต่อด้วยเพลง "คนที่ไม่เข้าตา" กับ "ฝุ่น" อยากจะบอกว่า... เพลงแรกฟังยังไงก็ไม่ได้เหมาะกับไมค์เล้ยยย ชอบป๊อป แคลอรี่บลาบลาร้องมากกว่านะ แต่พอเป็นเสียงไมค์ก็น่ารักดีค่ะ หรือเครื่องรับของเดี๊ยนโดนเจ้ากอล์ฟรบกวนไปเรียบร้อยแล้ว? อืม แบบนี้หนูไมค์ต้องร้องให้โดนกว่าเดิมแล้วล่ะ เพราะถ้าไม่เสียน้ำตาให้โชว์ของกอล์ฟซะก่อนล่ะก็ หนูไมค์ก็ไม่เบาเหมือนกัน เหอๆๆ ถึงเพลงจะเศร้า แต่กลับดูน่ารัก ขี้เล่นดี โดยเฉพาะเชิ้ตดำกับท่าทางจับไมโครโฟนแบบนั้น... อร๊ากกกก ไม่ได้ตาฝาดชิมิ นั่นมันกั๊กโตะซามะ ซะมีของเดี๊ยนชัดๆ โฮกกก
พอพูดถึงท่าทางของหนูไมค์ หลายครั้งที่โพสเลยล่ะ ทั้งเวลาแลบลิ้น ขยิบตา... โอย นี่มันหมีบินี่นา ม่ายหวายแระ ป้าจะเป็นลม คือ... ไปอยู่สาย Visual ซะเถอะหลาน
หลังจากนั้นก็เป็นช่วงแดนซ์อีกรอบค่ะ ก็แดนซ์กันหนุกหนาน ทั้งเพลงเก่าเพลงใหม่และเพลงคนอื่น ณ จุดนี้ ถ้าเดี๊ยนยังคงนั่งนิ่งทิ้งตัวเองไว้กับโชว์ของเจ้ากอล์ฟที่เพิ่งผ่านมาอีกล่ะก็ เสียดายค่ารถและบัตรคอนเสิร์ตเป็นอย่างมาก เลยหันไปหาคนข้างหลัง เพราะเดี๊ยนสูงกว่าน้องๆ กลัวจะบังเขาอ่ะ
และนี่เป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ประทับใจเดี๊ยนมาก
เด็กๆ แฟนคลับข้างหลังเดี๊ยนพร้อมใจกันพูดว่า "พี่ลุกขึ้นมาเลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจพวกหนู"
คือ... นานๆ จะเจอคนดูน่ารักแบบนี้อ่ะ ประทับใจมากเลย แฟนคลับกรุงเทพหรือชลบุรีกันหนอ?
จากนั้นก็แดนซ์กระจายค่ะ เพิ่งมาได้แดนซ์ก็ช่วงท้ายๆ นี่แหละ
จบลงด้วยเพลงขอบคุณยังน้อยไป และ Let's Stay Together เป็นตอนจบที่... เดี๊ยนงงๆ งุนๆ เล็กน้อย ไม่รู้เพราะอะไร ถ้าใช้คำแบบตอนซ้อมละครก็ "มวลแปลกๆ" (ไม่รู้เหมือนกันว่าแปลว่าอะไร แต่เหมือนจะเข้าใจอย่างบอกไม่ถูก)
คอนเสิร์ตจบกันไป ต่อด้วยแจกลายเซ็นค่ะ
ชื่นชมระบบปล่อยคนเข้าของทางทีมงานนะ เพราะเขาปล่อยทีละคน (อย่างมากก็สองคน) และไม่ให้ถ่ายรูป ทำให้เรารู้สึกว่าเราได้ลายเซ็นอ่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนจะปล่อยเป็นเซ็ต ยิ่งเวลารีบๆ นะ... เหอๆๆ บางทีแทบจะไม่ได้ปฏิสัมพันธ์กับศิลปินเลย เพราะคนข้างหน้าเราขอศิลปินถ่ายรูปอยู่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็โดนไล่ออกมาแล้ว ได้มาแต่ลายเซ็นจริงๆ งานนี้เลยต้องขอบคุณทีมงานมากๆ
ตอนแจกลายเซ็นกอล์ฟ-ไมค์หลั่นล้ามากค่ะ เดี๊ยนไม่ได้จับมือเด็กๆ มานานมากแล้ว (จริงๆ เมื่อก่อนตามบ่อยแต่ก็ขอจับมือแบบนับครั้งได้) อย่าว่าแต่ขอจับมือเลย เดี๋ยวนี้ไม่มีโอกาสได้เจอแบบใกล้ๆ ด้วยซ้ำ และมันก็ตลกมากที่ปกติเดี๊ยนควรจะตื่นเต้น แต่คราวนี้เดี๊ยนกลับรู้สึกเฉยๆ มากเลยอ่ะ แต่ก็ดีนะ มีสติดี ชอบเวลาไมค์จับมือ ไมค์จะบีบนิดนึงก่อนปล่อย ให้ความรู้สึกว่าตั้งใจให้จับ อยากจะบอกกอล์ฟว่าโชว์ร้องเพลงดาสุดยอดมากๆ แต่เกรงใจไมค์อ่ะ เลยไม่ได้พูดออกไป
อืม... สรุปแล้วเดี๊ยนคาดหวังกับรอบกรุงเทพมากเลยนะคะ เพราะเป็นรอบสุดท้าย คาดว่าน่าจะเป็นรอบปล่อยของ (ไม่ใช่ละครเวทีนะเอ็ง -*-) บางทีไอ้ความรู้สึกไม่เต็มที่ อาจมาจากเด็กๆ เซฟตัวเองไม่ให้เหนื่อยหรือบาดเจ็บจนมากเกินไปก็ได้ ส่วนไอ้เรื่องทำตามสคริปต์อะไรพวกนี้ก็เข้าใจอ่ะ เพราะมันก็ต้องทำตามสคริปต์อยู่แล้ว แต่ถึงกระนั้นมันยังได้อีก เดี๊ยนเชื่อว่ามันยังได้อีก และได้อีกเยอะด้วย เพราะกอล์ฟ-ไมค์ที่เดี๊ยนรู้จักบนเวทีสุดยอดอยู่แล้วอ่ะ
ขอบคุณเพียวริคุมากเลยค่ะ ให้ใจมา เราก็ให้ใจตอบค่ะ สู้ๆ นะ
รูปจะตามมาทีหลัง (ของเก่าก็ยังไม่จัดการเลย T^T แต่คราวนี้เดี๊ยนถ่ายรูปน้อยมากค่ะ ยังไม่ได้ซื้อกล้องใหม่)
ปล. เด็กๆ ร้องเพลงอื่นด้วยนะเคอะ อย่าง "ยิ่งรักยิ่งเจ็บ" "ไม่ผิดใช่ไหม..ที่รักเธอ" บลาๆๆ แต่จำไม่ได้ว่าร้องตอนไหนอ่ะ คือมาคอนคราวนี้เดี๊ยนไม่ได้ตั้งใจมาจำจริงๆ อ่ะ ที่จำได้เลยมีแต่อะไรที่มันโดดออกมาเท่านั้น ^^;
