เดี๊ยนไม่ได้เล่าในบล๊อกสินะคะ ว่าสัปดาห์ที่แล้วไปดูหนังปี้เรนมา >__<
พูดได้คำเดียวว่า กล้ามน่าโฮกกกกกมากๆ
แต่เสน่ห์ที่เย้ายวนว่ากล้ามนั้น คือ คราบเลือด และรอยแผลค่ะ
โอ้แม่เจ้า เดี๊ยนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ตัวเองจะคลั่งไคล้เนื้อตัวอันเหวอะหวะได้มากขนาดนั้น เข้าใจว่าตัวเองเป็นพวกชอบความเนียนเรียบและสวยงามมาตลอด เป็นการเปิดโลกทรรศน์ใหม่นะเนี่ย (แต่จะว่าไป ถ้าไม่ใช่ผิวกายปี้เรน เดี๊ยนคงไม่หลงใหลขนาดนี้เหมือนกันแฮะ โอ๊ะ... ไม่ได้การ ขอเก็บความหื่นก่อน เดี๋ยวมันจะพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย นี่ขนาดผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้ว ยังไม่หายเลย เหอะๆๆ)
อย่างไรก็ตาม จะว่าไปเดี๊ยนก็อาจเป็นพวกซาดิสต์ติสต์แตกอยู่แล้วก็ได้ค่ะ เพราะก่อนหน้านี้ตอนไปดูคอนเสิร์ตแล้วช็อตหนูไมค์ถอดเสื้อ เดี๊ยนยังไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ ออกจะไม่ค่อยชอบใจอยู่นิดๆ ด้วยแฮะ แต่พอหนูไมค์หันลังแล้วเห็นรอยอะไรบางอย่างเป็นเส้นยาวๆ ขอสารภาพว่าเดี๊ยนแอบโฮกอยู่ในใจอ่ะ เพียงแต่มันไม่ใช่สาระสำคัญในการดูคอนเสิร์ตเท่าไหร่ อารมณ์เลยไม่ค่อยชัดเจนนัก มาใจเต้นตึกตักอีกทีก็ตอนดูรูปถ่ายของคนอื่นนี่แหละค่ะ
โอยยย กล้ามงามๆ กับรอยแผลมันเป็นของคู่กันฉะนี้แล แค่คิดก็หัวใจจะวายแระ (นิ่งไว้ๆ)
อันผู้ชายที่ชีวิตเปื้อนแผลและโชกเลือดช่างดึงดูดเสียนี่กระไร (เอ่อ เดี๊ยนไม่ได้เปลี่ยนรสนิยมนะเคอะ จริงๆ ชอบแบบนี้มานานแระ แต่ช่วงสี่ห้าปีหลังๆ นี่แหละที่เบี่ยงเบนไปชอบแบบหล่อ ใส วัยละอ่อน) จะว่าไปเวลาอ่านการ์ตูนหรือนิยาย ถ้าตัวเอกผู้ชาย ไม่ว่าเมะหรือเคะก็ตาม ถ้ามีแผลเป็นแห่งอดีตตามลำตัว เดี๊ยนก็จะกรี๊ดดดดดด้วยความโมเอะอันทะลักทะล้น
อย่างไรก็ตาม ขอยืนยันคำเดิมค่ะว่าเกลียดกล้ามเนื้ออยู่ เห็นแล้วจะอ้วกอ่ะ แต่ชอบสรีระแบบปี้เรน (หลังๆ ก็หนูไมค์ด้วย) ขอแบบพอดีๆ อย่าใหญ่เว่อร์เป็นก้ามปู และก็อย่า musculine ซะจนเห็นเนินตามร่างกายเป็นลูกๆ หนูไมค์... ถ้ากล้ามหนูใหญ่กว่านี้ ป้าจะหนีไปอาเจียนจริงๆ นะ ไม่เกรงใจล่ะ -*- (เนื่องจากหนูไมค์โครงเล็กกว่าปี้เรน ถ้าใหญ่กว่านี้เห็นทีจะอยู่ร่วมโลกกับอิป้าไม่ได้ และหนูไมค์เองนั่นแหละ จะดูตัน =_=") โดยปกติป้าชอบผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งนะจ๊ะ กล้ามงามแบบเจคอบอิป้าก็ไม่เอา >_<
พักเรื่องกล้ามที่อาจทำนังเจ้าของบล็อกออกมหาสมุทรไปอีกไกลก่อนดีกว่าค่ะ
กลับมาที่หนังปี้เรนบ้าง
ฮือ... อยากไปดูอีกรอบจัง เพราะครั้งที่แล้วเดี๊ยนดันเป๋อเหรอเข้าโรงที่พากย์ไทยซะงั้น เลยอดฟังเสียงปี้เรนเลยอ่ะ เป็นความผิดเดี๊ยนเองที่ไม่ได้เช็ค เพราะมันเข้าโรงเดียว ก็เดินนวยนาดเข้าไปพร้อมน้องสาวค่ะ รู้สึกทะแม่งๆ ตั้งแต่ตอนโฆษณาหนังเรื่องอื่นที่พากย์เสียงไทยแล้วอ่ะ แต่ในใจก็คิดว่า โฆษณาหนังมันคงจะเหมือนๆ กันทุกโรงแหละ พอจบเพลงสรรเสริญพระบารมี หนังเริ่มฉาย...
แง่ะ... มาเฟียโอซากาพูดภาษาไทย
หันไปโวยวายอยู่เงียบๆ กับน้องสาวค่ะ ฮืออออ ทำไมเป็นงี้ ชั้นต้องฟังเสียงพากย์ภาษาไทยไปตลอดทั้งเรื่องเลยเหรอ โฮฮฮฮฮ... T^T
แต่สุดท้ายก็ต้องทำใจค่ะ ถึงพากย์ไทยก็ต้องดูให้สนุกไว้ก่อน ไม่งั้นเสียดายตังค่าตั๋ว
ก็โอเค๊... บทพูดของปี้เรนมีแทบนับฉากได้ หนังสนุกจนลืมไปว่าพากย์ภาษาอะไรอยู่ ไม่มีเสียงพากย์เอาแต่ใจให้รู้สึกรำคาญ แต่เพราะโทนหนังมันจริงจังและซีเรียสด้วยล่ะ ถ้าจะพากย์อะไรเหนือสคริปต์ออกมา ทีมพากย์คงโดนประนาม
อนึ่ง ninja assassin ทำให้เดี๊ยนรู้จักพ่อหนุ่มคนนี้ค่ะ...
นั่นก็คือน้องจุน จากวง MBLAQ
ช่างเป็นเพลงที่ออกแบบท่าเต้นมาได้เปลืองกำลังกายเหลือเกิน ไอ้ท่ากระโดดก็สุดเหวี่ยงแล้ว ยังตีลังกาอีก แถมหนุ่มๆ เขาเต้นแบบทุ่มกายถวายเอว แค่ดูยังเหนื่อยแทน
เดี๊ยนเพิ่งเคยรู้จักบอยแบนด์กลุ่มนี้ ด้วยความที่ตัวเองไม่ใช่คอเกาหลี...
อ๊ะๆๆ แต่เดี๊ยนไม่ได้ชอบวงนี้นะเคอะ ถึงแม้จะมีดีกรีเป็นเด็กปี้เรนก็ตาม เนื่องจากอิเมจของวงไปทางทงบังชินกิ ซูเปอร์จูเนียร์ อะไรเงี้ย (รึเปล่า) ถึงจะเป็นแนวเต้น แต่ก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจเดี๊ยนแต่ประการใด ไม่ใช่แนวที่ชอบอ่ะ (สาธุ เจ้ากอล์ฟ ที่บอกในฮิห้าว่าจะไปออกแบบเสื้อผ้าสำหรับเพลงใหม่อ่ะ อย่าให้ออกมาแนวนี้เลยนะลูกนะ ถึงอิป้าจะไม่ปลื้มหมวกแก๊ปปิดหน้าปิดตา เสื้อฮู้ดปิดกายรุงรัง ไหนจะของยี่ห้อดังบนตัวหนูอีกหลายไอเท็มก็ตาม ล่าสุดทำงานกับเกาหลีด้วยนิ อย่าหวั่นไหวเด็ดขาดเด้อ)
ส่วนคลิปที่เอามาแปะข้างบนนั้น จริงๆ ไม่ใช่อันที่ดีที่สุดอ่ะ แต่เป็นอันที่น้องจุนเปล่งประกายมากที่สุด (จะแปะ MV ก็รู้สึกว่า MV เพลงนี้ดูดัดจริตไปหน่อย ไม่ชอบอ่ะ) ยิ่งดูคลิปเต้นของตัวพ่อยิ่งรู้สึกเลยว่ายังอีกไกลพอสมควร แน่นอนว่าสาเหตุที่เห็นคลิปนี้แล้วปิ๊ง ไม่ได้เกี่ยวกับแบนด์แต่อย่างใด เพราะเดี๊ยนมองน้องจุนคนเดียว ฮ่าๆๆๆ เพราะน้องจุนทำให้เวทีดูมีชีวิตมากๆ เลยอ่ะ โอยยย เล่นหูเล่นตา กล้องซูมเข้าไปที นัยน์ตาวิ้งๆๆๆ ยังกับหยอดน้ำตาเทียมรอ ยิ่งตอนเลิกเสื้อขึ้นมานะ... โอ้แม่เจ้า แบบนี้แหละ ที่ป้าอยากเห็น (แต่ช็อตเลิกเสื้อคลิปอื่นดูมันส์กว่านะ) ไม่ได้อยากให้หนูไมค์ทำตามนะ เพราะสไตล์ใครสไตล์มันอยู่แร้น แต่ป้าชอบของน้องจุนมากกว่าอ่ะ เสียดายตอนจบตัดฉับตอนน้องจุนหน้าตาหมั่นเขี้ยวได้อารมณ์พอดีเลย ฮือออ ต่ออีกซักสองวินาทีก็ไม่ได้
ว่าแล้วก็แปะคลิปเต้นของตัวพ่อ แหล่มมาก!
สุดท้ายนี้ เดี๊ยนว่าเดี๊ยนหลงเสน่ห์น้องจุนแล้วล่ะ แต่ก็ยังไม่ถึงกับชอบ MBLAQ นะคะ
ปล. เซิร์ชไปเซิร์ชมา มีคลิปนึงน้องจุนคาดผ้าไหมพรมที่หน้าผาก โฮกกกกก ชอบผมทรงนั้นอ่ะ ชอบมากๆๆๆ เดี๊ยนชอบหนูไมค์คาดผ้าไหมพรมแบบนั้นอ่ะ (ไม่ได้พิมพ์ผิดนะเคอะ หนูไมค์จริงๆ) จำได้ว่าประทับจิ้งมากๆ ตอนวาเลนไทน์เมื่อสองปีก่อน ถึงแม้หนูไมค์จะโผล่มาท่ามกลางความมืดจนป้าตกใจก็ตาม -*-
